İnsan nerelere saklanırdı karanlıklar olmasa.
Ruhun sıkılır gönlün daralır nerede bir yalnızlık işte orada bir karanlık.
Herşeye ihtiyaç duyuyor insan bazen karanlık bile şifa oluyor yüreğime.
Kalabalık kafalardan uzak her çirkin söze bir tutsak kalkan oluyor bilemezsin.
Yaşamadan çekmeden yorulmadan karanlığa ihtiyaç duyamaz sin.
Çok da güzel yanları var gözyaşlarım yüreğimden aka aka öyle güzel dökülüyor ki strese bire bir kıymetini bilene lokman hekim mübarek.
Hani küçük Ken o saf gül kokulu iken nasıl da korkardık.
Ne kadar acımasız işte bu hayat en korktuğun şeyi sana arkadaş yapıyor
Bu düzensiz dünyada sahte dostlar yerine konulası güzeldir o karanlık.
Ne anlatırsan gizli tutar karanlığında kaybeder öfkeni nefretini dertlerini bir bir sır misali çekerse atar içine.
Diyorum ya kıymetini bilene şifadır karanlık.
©mustafahan
M