Gece bitti mi, bilmem, aman efendim, aman!
Korku!.. Ve tek sığınak: Yâ zel-emân, el-emân!
Bitik sandığım hisler şimdi olmuş sağanak!
Yâ zel-emân, el-emân! İşte buymuş son durak...
Kalbim üveykler gibi titrerken haşmetinden,
Bu yol yorgunluğu ne, nedir bende bitmeyen?
Satır satır bir huzur, nakış nakış bir selâm...
Sizlere de, sana da, yıldızlar kadar selâm!..
Yolda ruhumun derin köküne varan annem!
Olmasın gözünde nem ve sözlerinde matem...
Yokuş çıkmaya değil namzet belki hâlimiz,
İstikâmet ne mümkün, ne kıymet ki kâlimiz?..
Zehir gibi, kirli ok, saplanmış tâ nefsimden.
Geçmiyorum nedense bir türlü nefesimden.
Sanki bir kuş gibiyim, çıkmayan, kafesinden.
Anne! Yol uzun ve ben çıkmışım kefesinden!..
©uludagve
V