Şiir

Bu hayat oyunun da ben hiç mutlu olamazdım.. Sıra bana hiç gelmezdi gelse bile hiç gülmezdi yüzüme ... Onun için gün gelirdi ben çok yorulurdum , çok kırılırdım ve çok kez paramparça edilip yerle bir olurdum .. Ama çoğu zaman çok geçmeden çok çabuk toparlandım... Sanki bir daha aynı yerden kırılmak , parçalanmak yerle bir edilmek istercesine.. Çünkü benim geçmek nedir bilmeyen ve ne olursa olsun peşimi bir türlü değil bin türlü bırakmayan acılarım var bu hayatta.. Mutluluk o yüzden hep bir adım uzaktır her seferinde bana..