Bir topuk bükülüşünden ,
Kollara düşüş .
Güneşin ısıtan yüzünden ,
Gözüne düşüş .
Senden kaçan kalbimden ,
Sana açılan perde.
Sahne senin !
Son bir hüküm bu his için .
Oynama şansın var bir kez daha .
Bu sefer üstün amacı unutmadan.
Replikleri, öncesini , sonrasını hatırlayarak ,
Karakterleri unutmayarak .
Beni hatırlayarak .
Şimdi içimden bir şiir çiziyorum .
Onu sahneye taşıyorum .
İçine bizi yerleştirdim bile ,
Tahmini en mutlu zamanlar.
Birkaç ay öncesi...
Ordan al bakalım yeniden .
Bu sefer seyretmek nasıl olucak ?
Oynamak nasıl olucak bu sahnede?
Seninle aynı metinde .
©cepheusya
C