Şiirlere sığındım hep,
Dökülürken sararan yapraklar birer birer,
Rüzgârın uğultusu delip geçerken penceremi,
Solarken gülüşlerim sessizliğin çırpınışlarında,
Ve ben şiirlere sığındım hep...
Kırgın yazar kalemim beyaz sayfalara,
Cesareti kırılmıştı bir defa,
Tek kişilik bir oyundu bu sahne arkasında,
Başrolü de ben,figüranıda...
Ağır yaralar almıştı umutlarını büyüttüğü kuytularda,
Ve tüm bunların arasında şiirlere sığındım hep,
Özgürce,hesapsızca, alışılageldik tavırların dışında,
Ve alıp başını gidesin gelir ya hani uzaklara,
Sırılsıklam olursun çaresizliğin yağmurunda,
Güneşi beklersin,
Sığınacak bir kuytu ararsın da bulamazsın,
Islanırsın, ağlarsın...
Başın dik,ayakların yalın,
Ne kadar yolun vardır gidicek daha kaç arşın,
Ve şiirlere sığınırsın bi çare
Duyguların kanat çırpar gökyüzüne,
Ve beklersin bir süre,
Donup kalan gözbebeklerinin içindeki buğuyla bakakalırsın,
Her zamanki sonsuzluk ile çaresizce,
Sadece yalnızlığın kollarına sığınırsın,
Ve birde şiirlere...
©kardelen_.
©kördüğüm_
K