Yazmak için çekilirim kenara fısıldarım kağıda ve kağıt benim sırdaşım
İnsanların hayatları normalken benimki niye sıradışı
Yavaşlıyor kan akışım ölümün ayak sesidir kalp atışı
Işık hızında da hızlı bu zaman akışı zamanımı durdurdu o bana bakışın
Bu kalbi nakış nakış sen dokudun miski amber kokulum
Sen benim aşkı öğrendiğim okulum kalbimi şahladıran o dokunuşun
Kalbimin tahtına oturmuşssun gülücüklerinle tüm kalbime gül saçıyorsun
İsmini duyunca eriyip yok oluşum tırmanıyorum sana ulaşmak için bu yokuşu
Aşk diye yazar leylam diye okunuşu saatlerce kağıdımla konuşurum
©azam
A