En büyük sırdaşımdı yalnızlık,
Oturur duygularımızı kağıda dökerdik.
Ne kadarda üzüyor insanı yarım kalmışlık.
Her defasında onunla eskilere dönerdik.
Bir kemik bir deri, birde yalnız kaldım.
Ansızın sızım bedenime işler durur.
Acılarımla yalnızlığıma bednam saldım.
Sözlerin hep beni şakaklarımdan vurur.
Kalemimde yalnızlıktan dökülüyor kağıtlara.
Okyanusun mavisi solmuş, ağlıyor.
Kalp dayanamaz bu acımasız ayrılıklara.
İnan bu yolda hiç dermanım kalmıyor
©ggurkann
G