Nerden başlasam kendimi öldürmeye?
görülmeyen acılarımdan mı?
farkedilmeyen sızılarım?
ya da umursanmayan kalbimden mi?
belki de yok sayılan dertlerimden.
yağmur altında yürümek istiyorum,
nefret dolu gözlere bakmak istemiyorum aynalarda.
oysa içi gülerdi bakışlarımın,
eskiden bir tutam da olsa mutluluk vardı,
şimdilerde yerinde yeller esiyor.
trajikomik aslında hayatım
sevdim, sevdim, yine sevdim
farkettim ki sevmekle olmuyormuş.
yetmiyormuş, az geliyormuş,
özgür bir insan değilim
hapsolmuşum yorgun bakan gözlerine.
kim inanırdı ki tesadüflere?
karşılaşana dek.
gel, gelmelisin
sen gel sadece, gözlerin kalsın
sen gel sadece, gülüşün kalsın
sen gel sadece, sesin de kalsın
Çünkü onlar olunca seninle konuşamam.
dalarım onlara sessizce, usulca, ve sakince
gel ki iki çift lafın belini kıralım.
©çareszşair
Ç