Ne ola ki, insanların bildiği?
Ucuz ve kokuşmuş bir hayattan başka.
Dillerinden düşüremedikleri benlik duygusu
Her yüzüme baktıklarında ilişirdi üzerime
Şimdi evdeyim yukarı katta yatak odamda
Burada hiç kimseye ihtiyacım yok...
İhtiyaçtan değil de.
Yalnızlığı ilk kez bu kadar sevdim.
Sorular zihnimde yankılanır
Oradan, oraya ... Savrulur düşüncem
Sonra çepeçevre karanlık basar
Sıkar sıkar... Çatlatırdı orta yerinden
Düşünce insan uyanıkken rüyaya,
Her şey anlamını yitirir.
O an sadece zihnimde tutsak olurum
Boğulurum kendi karanlığımda
Oysa yaşamak saatleri dakikaları saymak
En çok istediğim şeydi benimde...
Sızlanmamak koşmak...
Ve yürümek isterdim...
Kimilerine göre huysuzun biriyim
Kimileri korkutucu olduğumu söylerler
Oysa içimde yaşayan bir çocuk var
Ama insanlar nereden bilsinler
Ben eskiden mutluydum, hatta o kadar ki;
Güldüğümde ağzım kulaklarıma kadar açılırdı.
Sonra bir daha kavuşmamasından korkardım.
Keşke hep öyle kalsalardı...
𝓕𝓾𝓻𝓴𝓪𝓷 𝒟ℴℊ̆𝒶𝓃
©furkand.
F