sitem

bedeninin altında sanki bir kafesin içindeymis gibi hapsolmuş bu ruhumun iniltilerini kimse duymuyor mu,bütün bu kargaşanın hemgamenin içinde cigliklarimi kimse duymuyor mu,ben benden bikmisken bedenim ruhumu tartamazken kimsenin elimden tutmaya cesareti yok mu, kalabalığın tam ortasında oturmuş usulca ağlarken kimsenin elimden tutup kaldırmaya gücü yok mu, ölümün döşeğine minik adımlar atarken bu bencil dünyada heybetiyle gelip beni benliğime yeniden kavuşturacak kimse yok mu?