Bizi bir renkle anlat desem;
Hangi rengi tarif ederdin?
Altın sarı işlemeli boş bir çerçeveyi mi?
Baharda, huzurla solan yeşillikleri mi?
Yeşil acı verebilir mi sence?
Verebilir belkide;
Yosun halkası bağlamış kuvars taşlarda
Ya da belirgin olmayan turkuazda
Ya da kurşuni bir çıkmazda
Ya da kan kırmızı labirent!
Bir deli mavi olamaz,
Çünkü kanat çırpmak için sınırsız bir gökyüzü boyamayı hiç beceremedik.
Sahi biz hangi renge boyandık?
Rüzgarın bir rengi var mıydı?
Peki ya şarkıların?
Ya gözyaşların?
Sahi hayaller toz pembe miydi?
Sahi duyguların bir rengi var mıydı?
Söylesene! ayrılığın rengi hangisi?
Acı, herhangi bir renge boyanabilir mi?
Mutluluğun bir rengi var da, biz mi göremedik?
Sahi aşk hangi renkte daha anlamlı?
Anlamın bir rengi var mı ki?
Sen anlayabildin mi beni?
Ya da birbirimize anlatabildik mi kendimizi?
Sanırım her şeyi denedik,
Zor olan her şeyi!
Bir tek kolay olanını denemeye cesaret edemedik.
Mutlu olmayı mesela...
Aslında çok seviyorduk
Tutkuyla seviyorduk
Ama, sanırım mutsuzluğu seviyorduk
Hüzünü, kahırı, acıyı seviyorduk
Çünkü rengimiz hiçbir zaman belli olmadı
Karanlıkta kalplerimizi uzattığımız bütün renkli düşler, siyahtı
Ve biz sadece siyahı yaşadık
Acı sevmek için,
Siyah ne kadar çok anlamlı!
©mustafaks
M