Ölümün ardındaki yarları takip edip durdu hep ömrüm,
Bağrı yanık hayallerimin infialinde.
Oysa...
Ateşler miydi meydan okuyan karanlıklara?
Yoksa ışıklar mı?
Bilemiyorum.
Kırılgan akletmelerimdi hep,
Kararsız kalan,
Ve,
İçimde,
Boşlukları bir türlü doldurulamayan.
Yalınayak bir eskinin hikayesiydi benimkisi işte.
Sabah yırtık perdelerimin ardından zorla girdiğinde başlardı gün.
Çocuk aklım umursamazdı yoksunlukları.
Siyah beyazdı dünyam.
Sokaklar,
Duvarlar,
Ağaçlar,
Gökyüzü...
Siyah beyazdı sadece,
Grisi olmayan...
Hayallerim bile iki üç kelime etmezdi,
Sönerdi kelamım fakirlikten.
Bir çamurlardı eğlencem,
Yağmurlardı.
Ama kış değildi.
Yağardı da karlar sabahlara kadar,
Üşürdüm sessizce,
Üşürdüm sabahlara kadar annemle,
Siyah beyaz düşlerimde,
Üşürdüm yanaklarımdan süzülen yaşlarla,
Mazimde...
©kenanfaik
K