Kalktım masadan , yutkunmak zor bir eylemdi o an.
Sanki dertlerim bir paket sigaradan daha fazlasıydı.
Anladım, gülmek haramdır .
Haram bir emirdir, başka bahçenin taze meyvesine.
Sanki,ağlamış gibiydim.
Göz yuvalarım bir devrime kurban edilmişti.
Bütün semptomlarım kırılmış bir bardağın kesik kenarıyla ölçütlenmişti.
Dağınıktım , sinir desem anlaşılmaz.
Sinir sistemimden ziyade algılarımın şirazesi şaştı.
Baştan yaratılsaydım dediğim an .
Belki öfkeliydim.
Hamza yı öldüren Vahşi idi.
Ben öfkeliydim.
Duraklarda beklemek dolmuşu çağırmıyordu.
Notalar ise müzikten ziyade mızrak kadar sivriydi.
Kaçtım masadan , ben masaydım.
Yani kaçtım kendimden.
Anladım, şiir öfkenin çığrından çıkmasıydı.
Yani şiir oldum, bir öfkenin gün yüzüne tükürmesiyle.
Var oldum...
©mey
M