Tanırı dağından bir ses yükseldi
Mazlumun çığlığıydı adeta
Artık yola revan olma zamanıydı
Gönül alma elden turma günü gelmişti .
Bekleyene giden bir yürek kalkar ayağa
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce yol alır;
Yüreğindeki derin sessizligi dinler
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Geride kalanlar bu bu yolculuktan dertli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller! Ne giden umutlu nede bekleyen nedir bu!
Sanki hic yaşanmamış hayatın ne sonu ne de ilk matemidir bu!
Varılan nokta seven sevdiklerini boşuna bekler,
Bilmezki giden dönmeyecektir geri.
Bir el umuzunu sarmalar sessizce sizi gidi fakirler.
sesim buruk ama yüreğim büyük
Ellerim nasırlı
Al tut ellerimi bebek dedim Tut biraz!
Benim doğduğum köylerde
Insan ayirma yoktu,
Ben bu yüzden insanlığa hasretim.
Sabret biraz!
Benim doğduğum köylerde
Vefasizlik vicdansizlik yoktu,
Tut nefesini bebek
Sabret biraz!
Sesime ses nefesime nefes ol be bebek.
Benim doğduğum köyleri
Akşamları gok yüzünü maviyle kizilin dansı basardı .
Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem
Konuş biraz!
Benim doğduğum köylerde
Kaçkar daglarinin keskin rüzgârları eserdi,
Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır
Sabret biraz!
Sen Türkiyem gibi hilal ve yildizi kadar güzelsin!
Benim doğduğum köyler de güzeldi,
Sen de anlat doğduğun bu yerleri,
Anlat biraz be çocuk susma.
Evet biz fakirler bizlerde öyle bir yurek varki
Türkiyem gibi .
Varlığım Türk varlığına armağan olsun.
Fatma düz
Hatay Arsuz Gulcihan 02.14.2023
©fatmadz
F