Eve girdiğimde yorgunluktan
Çatlıyordu sanki burun damarlarım
Hemen çıkardım üstümden
İnsanlığa karşı giydiğim kibir gömleğini
Acizliğin soğukluğu doldu ciğerlerime
Üstüme çöken kasvetle
Uçuyor şirinlik şapkam
Bugün verdiğim cevabı düşünüyorum
Hiç sahneye çıkmadığımı söylemiştim
Ama hayat sahnem çok yoğundu aslında
Senaristi yoğun çalışırdı hayatımın
Yönetmeni hep acı aşığıydı
Buna rağmen oynayamıyordum hala
Karar verememiştim sahneye çıktığımda
Hangisiydim ben aslında
Adamın öfkeli haykırışı mı
Kadının sessiz gözyaşları mı
Çocuğun masumluğu mu
Şeytanın sinsi gülüşü mü
Belki de hepsinden birazcık
Ya da hiçbiri
©mageenkon
M