Soğuk bir Ankara sabahıyla merhaba dedim yeni güne,
Camdan dışarıyı seyrediyorum dalgın gözlerle,
Ve bu sonbahar mevsimi sanki beni anlatıyor gibiydi zaten yaşama sevincimi alıp götürmek istercesine,
Keşke içimdeki hüznü bırakabilsem sonbaharın esintisine,
Ama olmadı....Bir fincan kahvenin dibindeki telve gibi oturuverdi can sıkıntısı içime.
Gecenin sessizliğini dost edindim kendime,
Hiç dinmedi gözümdeki yaş uykusuz gecelerde,
Gönlüm dönmüş gibiydi artık enkaz yerine,
Nasılsın sorusuna iyiyim diyebilmeyi çok isterdim bende,
Ama olmadı....Kelimeler düğümlendi hep dilimde,
Hüznün vagonlarında seyahat ettim her seferinde,
Beklemeye de gerek yoktu zaten mutluluk uğramaz belki de bu gönlüme,
Neyse hayırlısı deyip alışmayı tercih ettim ben hayatın zor günlerine.
©by_solist
B