Çay koy azizim//
Birazdan rüzgara teslim olup,dalımı feda edeceğimi bilmelisin, ,
bir yudumda kendimle yüzleşip, kendi omuzlarımda zafere yürüyeceğimide..
bugün; gülümseyerek çıktığım Bu yolu, kahkahalarla bitireceğimi mesela//
kelimelerimi zamanın ötesine saklayıp, zamanla kendime yetişeceğimi ve bir şiire mesken olacağımı, ,
Ne tuhaf keyfime keder olan bir çift gözle selamlaşıp vasfımı devretmişim az evvel, ,
vedalaşmayı kirpik uclarıma hediye etmişim!hıh..
oysa,
ne ben oyuncuydum nede sen seyirci//
ışıklar söndü..
perde kapandı..
çay soğudu/ve tüm duvarlar örüldü..
herkes mevsim normallerinin altındaydı işte,
sen, ben, kendim ve yine ben//
©gnbatmı
G