Şehrim beyaz kefenini kuşanıyor
Sokakları soğuk,
Caddeler ayak izlerini vurmuş sırtına
Ölümün hamallığını yapıyor...
Sisi çöken karanlığın
Dizleri kırılıyor buzulların çağında
Şehrin kuşları kayboluyor
Göğsümün kanatlarında
Sırtı kanamalı, ağır aksak gece
Dökezleniyor yamalı sabahlarıma
Caddelerde siren sesleri
Eşkalim kimliksiz
Adı kulağına fısıldanan bir yalnızlık
Emziriyor sığınaklarımı ...
Belirsiz bir suret geçer sırat'ımdan
Ve ben;
Soğuk bir iklime soyunurum
Giysilerimden,
Kanamalı şarap renginde kızıllık
Vurur şehrimin bakir kalabalığına
Üşürüm uçurumun kenarında
Bekleyen çocukluğuma...
Emin Barut
©eminbarut
E