Bir ütopyaydı evren,ne yuvam vardı ne bir sundurma.
Ben yıllarca gökyüzünün en asi çocuğu olup durdum.
Anladım,bulutlar asla kanatlarıma aşk ile dokunmaz.
Bende bu yüzden tek tek kanatlarımı aşkla yoldum.
Ne kıtalar uçtum gittim,durmadan ne denizler aştım.
Ben sevgi bilmezdim,sen gelip bana avucunu açtın.
Konmak durmak bilmezdim,gökyüzümü kararttın.
Bende bu yüzden göç etmekten aşkla usandım.
Sokaklarım kan revan,sokaklarımın hepsi ah-u zârda.
Artık uçamayan bir kuşum,ebedi olan semalarda.
Ayak izlerime rastlayamazsın tüneklerde ve dallarda.
Bende bu yüzden seni sevmekten aşkla koptum.
Artık anlamalısın,sevmek hapsetmekse bana reva mı?
Beni iyileştirmek için sevdin,nerde sevginin devamı?
Tüylerimden yoldun,beni kabul etmez göç kervanı.
Bende bu yüzden kendi mezarımı kendim kazdım.
©üvercinad
Ü