Bir kış günüydü.
Soğuk ellerimi uzattım sana,
Bahanem vardı, "üşüyorum" dedim.
Oysa ben en çok,
Senin sıcaklığını sevdim.
Sonra bahar geldi, yaz geçti,
Günler birbirine karıştı.
Gülüşlerini ezberledim,
Ama gözyaşlarını unuttum.
Sen sustun bazen,
Ben de sustum.
Ama benimkisi anlayıştan değil,
Anlayamamaktan…
İçim yanıyor şimdi.
Hem de öyle hafif hafif değil,
Kor olmuş bir ateş gibi,
Düşünüp düşünüp yandığım.
Öyle bir acı ki,
Geçmişi omuzlarıma yük yapıyor,
Yaşanmamışlıklar düğüm düğüm boğazımda.
Ama biliyorum,
Bazı hikâyeler yarım kalmamalı.
Bazı eller, bir kez tuttuysa,
Bir daha bırakmamalı.
Biliyorum,
Bir kış günü nasıl başladıysa,
Bir başka kış günü,
Yeniden başlayabiliriz.
Ben seni hâlâ bekliyorum.
Ve yine bir kış günü,
Ellerin üşürse,
Ben orada olmak isterim.
Bu kez bahanesiz,
Bu kez gerçekten
©erenkoc
E