Kum saati gibi hayata olan inancım...
Zaman geçtikçe azalıyor...
Azaldıkça kum taneleri bir gözyaşım daha süzülüyor...
Damlıyor toprağa belki hüznüm bir tohuma yaşam oluyor...
Ben ölürken belki son defa gülerken,
Tutunmak isteyeceğim hayata yeniden...
Ne kadar istesemde yine canım yanacak seriden...
Neyim ben gerçekten?
Suya hasret solmuş bir gül mü?
Işığı artacak bir yıldızken başkalarına dilek olsun diye kayan yıldız mı?
Ben neyim biliyor musunuz?
Fırtınalı yollarda gülmeyi unutmuş,
Kalbi mutluluğa susuz,
Yeşermeye çalışan fakat solmuş,
Yapraklı dökülmüş bir çiçek ama artık ruhsuz...
©rumeys_a35
R