Sevda bahçesinde solmuş bir çiçek gibiyim,
Kurtulmuş bir umut kuşu gibi kanadım kırık.
Kurak çöllerde susuz kalmış bir delinin çığlığı,
Yüreğimde yankılanan sessiz bir feryat.
Mutlu yarınlara dair umutlarım tükenmiş,
Güneş ışığı bile ruhuma soğuk vuruyor.
Hayatın cilveleri beni benden almış,
Deliliğe sürükleyen bir girdap gibi dönüyor.
Bir zamanlar rengarenk bir bahçeydim ben,
Sevdanın şefkatiyle açmıştım her bir gülüm.
Ama şimdi dikenler sarmış her yanımı,
Solmuş yapraklarım dökülüyor sessizce toprağa.
Gözlerimde yaşlar kurumuş, kalbim taş kesilmiş,
Aşkın ateşi sönmüş, yerine bir kül kalmış.
Bir serap gibiydi mutluluk, uzak ve yalancı,
Geriye kalan sadece hüzün ve pişmanlık.
Yarınlara dair umudum kalmadı artık,
Belki de sonum bu karanlıkta kaybolmaktır.
Bir gün belki yeşerir solmuş çiçeklerim tekrar,
Belki de bir gün biter bu sonsuz ıstırabım.
©hasanbey.
H