Değmedi gönlü mabedime hiçbir sevda,
Gözlerimin, teması olmadı başka gözlerle.
Dilim kıpırdamadı sen dışında kimselere.
Aklım bir an olsun kaymadı başka taraflara.
İçimde sana adanan bir kalp vardı.
O kalp hep senli kaldı.
Varlığın ruhuma ilham oldu.
İşte o zaman hayatım anlam doldu.
Layıkıyla yerine getirmek istedim sevme vazifemi.
Ellerin ihtiyacımdı, hayal ettim..
Yokluğun harbimdi, bertaraf ettim.
Yüzün hasretimdi, hep var ettim.
Amansız kaldım, çoğu zaman anlamsız,
Küsmedim..
Yalnızdım,çoğu zaman yorgun,
Ama düşmedim..
Rengarenk bahar mevsimlerinde bile yastaydım.
Ama sensiz bir an bırakmayacak kadarda aşklaydım.
Seni düşünürken gökteki yıldızları çok saydım.
Güneşim olup her sabah doğduğunu varsaydım.
Aydınlık sadece senli yanım,
Başımsa sensizlikten dert diyarı.
Umudum sana dair tek sus payım,
Tek ihtimali bile bekledi, aşk kurmayın.
Emre TAYYIPOĞLU
©sannin
S