son kadeh,

karanlığın eşiğinde emretmişim,
ben seni delicesine sevmişim.
Kalbimin yalnızlığı sen de dinmiş gibi,
Yıllanmış bir şarap misali aşkını bir dikişte içmişim.
yalnız kaldığım her gece için kesilmiş ruhum,
kanlar içerisinde gömülmüş
dudaklarımdan anlaşılan susuzluk
beni ebediyen öldürdü.
karanlığın eşiğinde emrettim,
aşkını bir dikişte içmeye.
Dudaklarınsa ölümüm oldu sevgilim,
Dokunuşlarınsa mezar taşım.
Ben aydınlığı sende tattım,
Bembeyaz teninde kırmızı bir yara izi gibi,
en kutsal acıları kendi kalbimde yarattım.
bedenin rüyalarım olurken,
ruhumu sende kaybettim.
kaybolduğum yollar da aradım gözlerini,
her gece emrettim kendime delicesine ve yine bu karanlığın eşiğinde emrediyorum,
aşkını bir dikişte içmeye.
her kadehim de adın geçmiş,
yalnız gecelerimde.
dudakların değsin tenime,
dinsin karanlık gece.
acılarımla kaldırdığım son kadeh,
beni terk etmenin şerefine.
©miusa