Bir vakit hüzne kapılmış, buruk vedaların verdiği hicran ile ağlıyordum. Gözlerim gözyaşı pınarlarıma küşmüştü yıllardır terkettin diye beni. Ağlamıştım evet, yürekten ağlamıştım hep. Oysa göz yaşına kavuşamamıştı ağlayışım, boğazımda düğümlenmiş olsa gerek. Veda etmek, ölmeden ölmek, ölüm gelmeden bu diyarı terketmeyi bilmek gerek. Şimdi asılsız iftiraları sineme çekecek, soğuk bir kış günü gökyüzüne son kez, gözlerim yolculuk edecek...
©brkdnc_23
B