üç gün önceydi galiba
yavaşça yürüyordum sokakta elimde dalgınlıktan ters yakılmış sigara
belki ona denk gelirim diye dolanıyorum o güzel kokusunu içine çeken sokaklarda
benden uzaklaşan umutlarımın peşinden koşuyordum adeta
5 yada 10 dakika olmuştu yürüyordum ağır adımlarla
bi de ne göriyim aramızda azıcık mesafeyle birden bire çıktı karşıma bi an ellerim titredi kalbime mutluluk tanmı bilmem ama derin bir sızı girdi
o an umutlarım yeşerdi duygularım birbirine girdi
heyecanlı bir şekilde elimi uzattım ona
parmak uçlarıyla üşenerek sıktı ellerimi
titrek bir sesle seni gördüğüme sevindim dedim
o ise sustu sustu kısa bir sessizlik ten sonra
ne işin var burda yine mi sen Dedi o an kurduğum hayaller le adeta yerin dibine girdim
utanarak seni görmek istedim dedim
Çok hafif yüzünü çevirdi güldü
Rengaren giyinmişti yine
Çok güzel olmuşsun demek geldi içimden
O an birden elini uzattı çantasına
Küçük bir kutu çıkarttı uzattı bana doğru
O ara ne yapıcağımı bilemedim
Acaba kutuyu alsammı almasammı diye kafamda gidip gelen soru işaretleri
Ellerimi uzatamadım o an bi acayip oldum
Ellerimi uzatmayınca kutuyu hafifçe yere bıraktı
Yüzüme baktı hiç ses çıkarmadan arkasını döndü yavaş yavaş benden uzaklaşıyordu Arkasından hayal kırıklarımla baka kaldım gittikçe uzaklaşıyordu bi ara eyildim yere kutuyu aldım ellerime sonra bi baktım gözden kaybolmuştu hızlı bir şekilde koşturdum sokağa doğru belki son defa görürüm diye lakin çoktan benden gittiği gibi gitmişti
Yine
herzamanki gibi boynu bükük kaldımp
karanlık çökmüştü
eve doğru ilerlemeye başladım hayallerim tekrar üşenmeden suya düşmüştü eve vardım odanın kapısını kapının gıcırdayan sesiyle açtım umutsuzluk kokan salona geçtim bir Zaman'lar onunla beraber vakit geçirdiğim koltukta oturdum
Ellerimde sıkıca tutuğum kutuyu bi ara açmak istedim
Nedense açmaya korkuyordum
İçinde belki güzel birşey çıkıcaktı
Yada başka bişey kutuyu hızlı bir şekilde açtım içinde bir zarf çıktı Arkasında tükenmez kalem le yazılmış ufak bir not SON MEKTUP diye merak sardı beni zarfı açtım
İki satır şiir yazmıştı
Bütün anılarımızı o satırlara yansıtmıştı hüzünlendim göz yaşlarım elimdeki zarfı ıslatmıştı o ara şiir i okumaya başladım kendimi buldum adeta şiirde
Yavaş bir şekilde şiirin sonuna doğru okuyordum
İşte o an anlamıştım şiirde kendimi bulduğumu birden sızladı kalbim ellerimi hissetmiyordum adeta gözlerim kapandı üstüme ağırlık çökü
Bayılmıştım sanırım bi ara gözlerimi açtım baş ucumda duruyordu gülümseyerek bakıyordu gözlerime
Sıkıca tutmuştu ellerimi işte o an o mektupla hem onu bulmuştum hemde umutlarımla kendimi ...##onur Allahverdi##
O