Yalnızmışız meğer hepimiz
Kundaktan toprağa değin çırpınışlarda
Son bir nefes ile al beni
Yarab manasız boşluklarda
Yüreğimin bahçesinde büyüttüğüm
Bir ben varım haykırışlarda
Gözlerim dolu dolu hüzünlendiğim
Yalnızlığın soğuk koynu karanlıklarda
Elbet bir sonu var yürüdüğüm yolun
Istıraptan beter söylediklerin
Ölüp başımı koyacağım omuzun
Nerde kabus gibi bilinmezliğin?
Yüreğimi alıp parçalaman
Bendeki beni bitirdi
Masumca bedenimi kucaklaman
Pekçok şey ile manasını yitirdi
©yetimşair
Y