Kalmadı...
Giderken son sözünü suratıma çarptı gitti
Oysa karanlık dünyasının ışığıydım korkardı geceden
Hikayesinin baş kahramanıydım kalbini çalabilen
Figüran bile değilim artık
Alışmaya çalıştıkça kırılıyorum hergün
Bitmesin diye sarfettiğim harfler gözünde cümle bile olamamışken
Kelimelerinin insafına kaldı yüreğim
Sesindeki melodiyi duymayalı yıllar oldu sanki
Oysa sesi duyduğum en güzel şarkıydı benim için
Ve sadece hatırlamak acıtıyor duyamadıkça
Gittiği günden beri bekliyorum hala merdiven başında
Babasını bekleyen bir çocuk gibi boynu bükük ama umutlu
Kaç çay soğuttum bilmiyorum yokluğunda o merdivende
Şekersiz içiyorum her defasında gelirse kızmasın diye
''Ben varken şekerlimi içilir '' dediğin anlar ne kadar değerliydi.
Bilmiyordum o çaya tadını senin verdiğini
Gözlerimden akan yaştan haberi olsa gelirmiydi düşüncesiyle kaç gece ağladım
Döneceğine o kadar inanmışım ki en sonunda yalnız kaldım
Dostlarım bıkmış bir halde tek tek masadan ayrılırken
Ben hala o varmış gibi sohbet etmeye devam ettim karşımdaki sandalyeyle
Delirmedim kendimdeyim hala
Öyle sanıyorum belki de hastane koridorlarını arşınlarken
Bekliyorum sadece şekersiz çayımla beraber bıraktığı merdivende
Gökyüzün kararırsa bul beni tüm ışığımı kaybetmeden
Kalbimi sustururken ona yazdığım son notumdu
Umarım bulmuştur...
©musee
©fearlesss
F