Yine o tutsak hayallere yenik düştüm,
Terkedip giderken ardımdan iz bıraktı,
Onca darmadağın göçebe his,
Hepsi birer birer elvedayla uğurladı,
İçimi aydınlatmayan o güneşe küstüm.
Son raddedeydim,
Belki de son durakta,
Tebessüm rast gelmezken ufukta,
Oldukça beter haldeydim.
Yorgun ağaçların yaprakları döktüğü gibi,
Yağmur misali gözyaşlarım sicimlendi,
Hislerim yarınlara küsmüştü belki de,
Ama hâlâ o aşk cümleleri dilimdeydi.
İstemesen de akla geliyor terkediliş,
Artık yaşama hevesim bir ölü gibi,
Ve her dünden sonra yine bir defnediliş.
Göründü sanırım varlığımın en dibi.
Onlarca sevda kuşu, ötüşünü gizlemiş.
Bu şair senin gibi yabancıya hancı olmuş.
Yılları çekilmez bir hasretle dolmuş.
Ama gönül gözü âmâ sen,
Vazgeçmiş bu kömür gözlüden.
Sanırım bundan cümleler,
Kim için yazıldığını bilmemiş.
©gurkanshn
G