Tekilliği önüme altın tepsiyle sunan hayata,
Fazla sözüm kalmayınca pes etmeye mahkumdum,
Gözyaşlarımla yeni bir hayata yeşermek isteyen,
Hisleri parçalara ayrılmış yaz mevsimli zakkumdum.
Seher vakti bir kelebek kondu yapraklarıma,
Ölüm günümü fısıltılarla haykırarak raks etti,
Araftaydım ve son günümün olduğunu anlayan hatıralarıma,
O günden sonra azrail bir buse kondurup veda etti.
Tek temennimin ise yaşamak olduğunu sessizlikte anladım,
Fakat son radde de ki pişmanlığım işlevini kaybetmiş haldeydi,
Açığa çıkarmasam da karabulutlarla günden güne ağladım,
Ve bu gözyaşları içinde sonbaharım bahaneydi.
©ggurkann
G