SONBAHAR

Bir sonbahar sabahına uyandığımda bütün sesler bana bedenime gizlenmiş olan gizemi hatırlatıyor. Sonbaharın gelişini, sabahın sessizliği dinliyorum. Kimileri uykusunu bölüp hayatın içine akarken; kimileride hala uyumaya devam ediyor. Hayatın içine akanların sesleri de duyuyorum ben... İlk otobüs duraktan yolcu alıyor mesela sonra motorsiklet sesi uzaklaşıyor. Tombul kadın topuklu ayakkabısını tıkırdatarak işine yetişmeye çalışıyor. Market sahibi şangur şangur kepenklerini açıyor. Çocuklar vıcır vıcır ederek okula gidiyor. Okulun zili kulaklarımda ve birgün daha insanların uyanışlarından doğan hareketliliği işitiyorum. Dünyanın uyanışını duyuyorum işte. Sonra bende hazırlanıp çıkıyorum. Bu gümbürtülü hayata katılıyorum ve ben yürürken ayaklarımın dibine bir akasya yaprağı düşüyor. Sonbaharın habercisi bir leylek sürüsü kanat çırparak uzaklaşıyor. Ben yürüyüp gidiyorum bütün sesleri arkamda bırakarak... Ama hayat devam ediyor.