Gelip çattı işte sonbahar.
Açığa çıktı en acı duygular.
Bulutların arkasında ise,
Saklı duruyor tüm mutluluklar..
Döküldü tüm güzel duygular.
Karıştılar ölü toprağın iradesine.
Buharlaşıp yağmur olunca da,
Yağdı yeryüzündeki umutsuzlara..
Fakat ben tükendim anne..
Çalındı sevgimin tüm lifleri.
Kasvet dolu kalbimdeki ise,
Kara şövalyenin acımasız silüeti..
Doğu-batı karıştı kavramlar.
Yeniden yazıldı tüm kelimeler.
Soyut olan acı, yerini bırakmışken somuta,
Somut bir "seni seviyorum" cümlesi soyutlaştı en karanlıkta..
Kafanı meşgul et,
Sal hüznü üzerinden.
Kalk, çık balkona da
İçine çek kasvet kokan havayı.
Yıprandın hatta.
Yaşamaya çalıştın cesurca.
Biliyorum, güçsüzleştin her saniye.
Ama içindeki güzelliği görmezden gelme.
Artık durma vakti.
Duygudan yoksun kalbin dinlenmeli.
Ne hak edene, ne hak etmeyene.
Artık duyguları saklama vakti.
Sonbaharın sonuncu soruları geziyor kafanda:
Neredesin güven?
Neden içimdesin yalnızlık?
Ne zamandır yoksun samimiyet?
Nasıl terk edersin beni aşk?
©ddlbuse
D