Kanatlarımı yolsalar, ben yine uçarım.
Parmaklarımı kırsalar, ben yine yazarım.
Dilimi koparsalar, ben yine haykırırım.
Benliğimi silseler, ben yine iz olarak kalırım.
Kalemimi kıramazlar,
Beni susturamazlar,
Gökyüzümü karartamazlar..
Bir haksızlık var havada.
Kalbim kırık, bakışlarım donuk, güvenim dağınık..
Para değil, sanat.
Sanat, edebiyat, şiir ve ebediyat..
Çürük sistemin içinde çırpınıp duranlardanım.
Öğrenmeme ayıbına karşı çıkanlardanım.
Dilimizi katledenlere, darlanırım.
Kaybetmeye değil, saygısızlığa darılırım..
Bilirim ki tüm varlığım diz kapaklarımın önündedir.
Eğer diz çökersem, kendi ağırlığım altında ezilecektir.
Dizimin yer gördüğü tek vakit, zeybektir.
Çirkin ve yanlışlara,
Vasatlıklara ve ruhsuzlara,
Çıkarlara ve paralara,
İnadım inat.
İnadım, edebiyat ve sanat..
Gözlerimi kör etti;
Prangalar,
Arka fonlar,
Ayrılmayan bağlaçlar,
Bitişik hatalar,
Zincirleme kazalar,
Yanlış yazımlar,
Noktalamasızlar,
Anlamsızlar,
Göz yumanlar,
Yalandan iltifat atanlar..
Evet sözüm size, sizlere.
"Direk" değil, direkt sizlere!
Oku, çalış, öğren, emek harca..
Kalem;
Çıkar için değil.
Sayı toplamak, puanlamak iş değil.
Kalp koymak, alkış almak marifet değil.
Yazmak, yanlış bir şey değil.
Ama her yazı şiir,
Her yazan da şair değil..
Yine de umut var.
Küsüp gidip sönmesin ışıklar,
Elbet görür gerçeği gözler.
Umut her zaman var.
Sönüp gitmesin ışıklar..
* Δίας - Días (Zeus)
D