Zamansız büyüdüm ben. Belki herkeste böyle büyüyor, normali budur. Adım atmaya baslamadan koşmak, aslında buna cesaret etmek bile zor... Varsayımlarla kendinden arta kalanlarla ruhunu doyurmak. zor cümlelerine tebessüm yapıştırmaya çalışmak... saçmalamak hayatın en güzel duygusu, yanlış doğru düşünmeden davranmak. Hani anneler kızar ya bazen yapıştırır bi tokat ama ağlarken geri ona sarılmaya çalışmak yok bu duygunun eşi benzeri,saçmalamanın en zirvesi olduğu kadar en güzeli., hayatın özeti bu sanki böyle düşününce...
Büyümek zor , büyümekten daha zor olanda büyüdüğünü kabullenmek. Siz kaçtıkça bu duygunun size gölge olması adım attığınız her anda bulunması, geçmişinizi, yaşamınızı, kaybınızi, kazancınızı, başarılarınızı, başarısızlıklarinizi zihninizde en çarpıcı anlarıyla hatırlatıp her bir duygunuz icin diz çöktürmeye, size zamanın geri gelemeyecek kısmında olduğunuzu hatırlatmaya çalışması... bi çareliginizle başbasa bırakıp, değer terazinizin boş olan tarafını dengelemek için doluyu sırtınızda yük olarak taşımanız gerektiğini hayatınızda her an vurgu yapması çocukluğu alır ellerinizden. ve ardın sira dizer cevapsız soruları, çocukken sizin anlamsiz sorularınızın intikamını büyüdüğünüzde sizden yaşamanızı isteyerek alır elinizden. bu gecede artik bi büyüğünüzün kaleminden cikan iyi geceler olsun ...
K.Sevgili...
A