Anne karnında doğmamış bir sır,
Göbekten bir hortumla bağlıdır hayata,
Eller, ayaklar, gözler ne için var,
Diye sorar, bilmediği yarınlara.
"Ya Rabbi! Bu hortum yeter bana,"
Der çocuk, anlayamaz ki hikmeti,
Ağzın, gözün, kulağın neye yarar,
Diye düşünür, bilmez yarının lezzetini.
Ve cevap gelir Yaradan'dan,
"Acele etme, ey küçük kulum,
Gideceğin alemde hortum kesilecek,
Lüzumsuz sandığın her şey, orada açılacak."
Biz de bu dünyada aynı çocuk gibiyiz,
Maddenin esiriyiz, ruhun açlığında,
"Neye gerek, bu namaz, bu oruç?"
Diye sorarız, göremeyiz ahiretin ışıltısını.
Ama bir gün, bu dünya son bulacak,
Maddi bağlarımız yok olup gidecek,
Lüzumsuz sandığımız her ibadet,
O vakit en değerli nimet olacak.
Keşke desek, namazımızı kılsaydık,
Orucumuzda sabırla kalaydık,
Zekâtımızı tam verseydik,
O gün pişmanlıkla dizlerimizi dövmeseydik.
Bu dünya, ahirete açılan bir kapı,
Lisanımıza hakim, edebimizle dimdik,
Selametle kalkarız bu yolculuğa,
Dualarla, imanla, cennet yolunda.
©hasanbey.
H