Birbirimize biz, iki ruh, iki kalp,
Kimsenin hayal bile edemeyeceği bir aşkın kahramanları.
Yusuf'un Züleyha'ya olan aşkı gibi saf ve temiz,
Mevlana'nın sözleri gibi anlamlı ve derin.
Aşkımız bir fırtına gibiydi, coşkulu ve heyecanlı,
Bir rüzgar gibiydi, bizi birbirimize savuran,
Bir çiçek ve polen gibiydi, birbirimize bağlı,
Bir arının kanat çırpışı gibiydi, özgür ve sonsuz.
Ama kader oyununu oynadı yine,
Ayrıldık birbirimizden, gurbet ellerine düştük.
Ben dalımda kalan çiçek gibi solgun ve üzgün,
Sen uzak diyarlarda polen gibi savrulan.
Yıllar geçti, mevsimler değişti,
Ama aşkımız asla değişmedi, azalmadı.
Her gece seni düşündüm, her sabah seni özledim,
Seni tekrar görmeyi, sana kavuşmayı diledim.
Ve bir gün mucize gerçekleşti,
Yollarımız tekrar kesişti.
Gözlerimiz buluştuğu an,
Zaman durdu, dünya döndü.
Sanki hiç ayrılmamışız gibiydi,
Aşkımız hala ilk günkü gibi tazeydi.
Birbirimize sarıldık ve asla ayrılmamaya yemin ettik.
Sonsuza kadar birlikteyiz biz,
Ölüm bizi ayırana kadar.
Aşkımız bir efsane olacak,
Anlatılacak nesilden nesile.
Bu şiir sana adanmıştır,
Sonsuz aşkım, biricik sevgilim.
Seninle geçirdiğim her an için minnettarım,
Seni sonsuza kadar seveceğim.
©hasanbey.
H