Karanlık çökmek üzere,
Yanlız ben kaldım kendimle.
Ben ve benim olanlar,
Yalnızım yine kendi kendime.
Ne zamandır bir buhran içimde,
Ölüm daha cazip fikirde.
Ne desem, ne yapsam olmuyor,
Yolun sonu görünür biçimde.
Zaman durmuş geçmiyor,
Sanki geriye geriye işliyor.
Geçen yıllar nerede bilmiyor,
Yüzümdeki çizgiler bana söylüyor.
Ne zamandır gülmez yüzüm,
Bitmez yine bendeki bu hüzün.
Kendi kendime kederim,
Bitmedi gitti benim dertlerim.
Bu dizeler gelsin sizlere,
Ben deniz şair afazi.
Söyler dururum bir size,
Bir de ben kendi kendime...
©afazi
A