Battıkça sonsuzluğun derinliği tutan menteşesine,
Karanlığı delip ışığa açılan kapıdan,
Öyle ki,
Sessiz,
Sükutun yanlızlığıyla birlikte geçilir mi?
Kapağının ıslaklığına sürtünen göz,
Bir rüyanın hızına hiç yetişebilir mi?
Ta ki,
Görebildiği kadar açılır sabaha uyanan pencereler.
Renk, ses,
Taş değen ayaklarına yüklenir aşk kalan serçeler.
Gözümün önünde,boşlukta,
Yüzüstü sürünür durur,
Cimri,ikramsızlığı uyku seçen geceler.
Kıvrılarak bulur yolunu tarttığım güç,
Yavaşça sokulur koynuma heceler.
aliyeşil
A