Bir damla gözyaşı, denizde erirken,
Ben de kendimi arıyorum bu hayatta,
Her adımımda, derin bir boşluğa düşüyorum,
Sonsuzluğun içinde kaybolmuş bir suret gibi.
Arayışımın sonunda ne var? Bir hakikat mi, yoksa hiçlik?
Ellerimde beliren bir boşluk, dokunmaya çalışıyorum,
Ama neye, neden?
Sonsuzluk denen o dipsiz kuyuda boğuluyorum,
Her yanım karanlık, her ses yankıdan ibaret.
Gökyüzüne baktığımda, yıldızlar sessizce fısıldar,
"Ne arıyorsun, bu ıssız karanlıkta yalnız başına?"
Bir cevabım yok, sadece içimde yankılanan bir acı,
Bir cevaba susamış sonsuz bir soru işareti.
Her arayış bir çıkmaz mı, yoksa bir yol mu?
Bu soruların yükü ağır geliyor bazen,
Ama yüreğim hâlâ bir cevap arıyor,
Belki de aradığım cevap, soruların içinde gizlidir,
Belki de bulacağım tek şey, bu karanlık boşlukta kaybolmuş benliğim.
Zaman bir iz bırakıyor, silik ama derin,
Ve ben, bu izlerin peşinde, varoluşumu sorguluyorum,
Her gözyaşı bir hikaye anlatıyor belki,
Ama sonunda, ne o hikaye kalıyor, ne de ben…
©asretrzg
H