Anlatmaya bir başlasam hiç susmayacak gibiydim
Kalemi elime bir alsam sayfalar yetmezdi
Dilim, gönlüm ve ben bir kafeste üç kuş misali
Çırpınıyorduk sanki
Kanat çırpışlarımız estetik geliyordu diğerlerine
Sahi ,
Beni bu sonsuzluk maratonunda sürekli koşturan şey ne idi ?
Yaşama bu denli bağlayan
Birçok insandan daha çok konuşurdum
İçimde bir şeyler anlatma arzusu bitmezdi ama hiç
Söylenmesi gerekenler söylenmiyordu çünkü tarafımdan
Anlatsam anlamayacak gibilerdi ben de anlatmadım
Bir ara anlatır gibi oldum, ama hiç anlatmadım
Bİr hemstır gibiydim , sürekli koştum durdum
Ama bir yere varamadım.
Yaşamım fuzuli geçti , hiçbir işe yaramadım
©alikaragoz
A