Adım atmaya korktuğum bu yolda son sürat ilerlerken ayağıma batan çakıl taşlarını benimser oldum. Sağım arşa yükselen boğuk dumanlarla dolu zifiri karanlık harabe bir şehir. Hala kulaklarımı tırmalıyor yıkılmadan önceki çığlık sesleri. Solum mu? Yoksa benimsediğim her çakıl taşı sonum mu? Tanımlayamıyorum. Adım atmaya devam ettikçe içimde tanısı koyulmamış nice hastalıklara gebe hücrelerimle sohbet halindeyim. Hatırlatmalar bırakıyorum, kırmızı ipler bağlıyorum hatrımda canlanmasını istediğim her an'ım. Geçmişimden çamurlu botlarımla acılı geleceğime yürürken tatlı bir solukta solumda resmini astığım başka bir nefese mahkumum. Dağıtıyorum bütün dumanları, karanlıkları. Artık halis olamayacak kadar güzel gülümsemenle... Baktığımda soluma, solunda olsun sonum.
ACS..
©ccansari_
C