Ruhumda ki zerreler den anlaşılmaz mı pişmanlığım?
Kötü sonla dolu kadere bel bağlamak benim suçum muydu?
Bir daha tebessüm edememek bitap halde sonum muydu?
Çok badire taşır bilemezsin yüzümde ki allığım.
Mazide gözlerimi alır sükûnet içinde yalnız kaldığım.
Feri kaçan gözlerin güneşe küskünlügü ayrı mesele,
Teveccüh kapıda ihanet dolu ve yol gözükür ecele,
Bilirim ki öyle ağır yüklerle savaşır olmuşum
Gözyaşlarım bahçemi sulamış, ben çığlıklarla solmuşum.
Vakit hislerim gibi tükeniyor ve yapmalıyım bir tezele.
Hep pişmanlık ve sürekli halsizlikle başbaşa ruhum,
Ahım alındığından beri ne ümidim var ne de hayal kurdum,
Bir hayalletim ve karanlığa el verdim ağlayarak,
Sessizliğimi ukteye attım dört duvara çaglayarak,
Ardından bir film gibi en güzel yerinde sonumu buldum.
©ggurkann
G