Hem her şeyi haykırmak,
hem susmak istiyorum.
Yanaklarım ıslanıyor,
tenim soğuyor ve:
Üşüyorum...
Yorgun bir akşamüstü,
Bedenlerimiz yorgun...
Ruhlarımız zaten öyle.
Fırtınalar kopsa,
her şey darmadağın olsa,
kıpırdamayacak gibiyiz.
Ya da şöyle diyelim:
Kımıldayamayacak...
Sesimizi açamıyoruz.
Bir boşluktayız.
Kaçamıyoruz!..
Benliğimizden.
Benliğimizden.
Evet, benliğimizden.
Kaçamıyoruz.
Ne tuhaf di mi?..
Oysaki her şeye nutuklar atan bizlerrr!..
İş kendimize gelinceee...
Hareketsiz, kalıyoruz.
Bir köşemizde.
Sonun başlangıcı bu ha!
Söyliyim.
Sonra, aman efendim, niye mahvolduk?
Yok yere niye kahrolduk?
Niye helâk olduk?
Demeyin.
Bu dünyadaki en suçlu nesiller,
bizleriz.
Başkası değil, evet.
Kendimize gelmeliyiz.
Yoksa, kader bizi kendimize getirecek...
©lahuting
V