Dağ başına duman çökmüş
yarimi kimler alıp götürmüş
dokunmaya kıyamadığım ah
lâl gülüm yalnızlığa bükülmüş
kurudu toprağı susuz kalınca
dal parçası yaprağa sarılınca
tükenmez hiçbir zaman umut
elbet'te gün gelir kavuşunca
sevip sevipte kavuşamadığım
yarimi doyunca saramadığım
hasta olmuş yataklara düştü
derdine derman ben olacağım
yıllar geçse bile aradan sene
seveceğim mutlaka ben yine
unutamam o güzel gözlerini
düşlerim kavuşmak hayaline
yol açtığı umudum yalnız sensin
günler huzursuz özlemek dersin
ömür binmiş zaman'a gidiyordu
sonunda kavuşmakta var bilirsin
C