Sağım solum biçimsiz silüet,
Ensemde solgun ruhum zindanda.
Bilinmezlik öyküsü mırıldanır gölgem,
Belki uyanır uykusundan aç nefsim.
Çekildikce çekiliyor düşüncelerim kendi boşluğuna,
Karanlığın örtüsünde bürünüyor.
Kalp çarpıntısı duygularımda biçimsiz heyelan,
Belki uyanır uykusundan doymamış nefsim.
Kim yazar kim okur?
Kim bilir kim ağlar?
Kim üzer kim sever?
Kim susar kim konuşur?
Bu ceset kan kusar,intikamını kim alır?...
Biter bitmez gelir ardından küçük çocuk gibi heveslerim.
Gözlerden çıkan bir muhabbet,
Sükuneti koparır.
Belki uyanır uykusundan doymamış nefsim.
©korkmazvai
K