Duvarlarımda yeşeren çiçeklere bakınca hatırlıyorum
Mutlu olmaktan uzun süredir uzakta olduğumu
Gözlerimden akan yaşlarla beraber hayatı anlıyorum
Sevdanın ateşine atılan kalbin zamanla donduğunu
Üzülmenin bile kendine has türleri varmış, bilemedim
Üzülmek demek ağlamak demek değilmiş, alışmakmış
İçimde biriken koca koca hüzünleri kimseye söyleyemedim
Bir bakıma insanlar için üzülmek içine içine susmakmış
Yalnılığa ait bir kitabın sayfalarını çeviriyorum şimdilerde
Bir damla gözyaşı döküldü sayfalarıma seni hatırlayınca
Mürekkeple karışan gözyaşım kömür gözlerini hatırlattı bana
Ağlasam mı gülsem mi bilemedim ben alışamadım sensizliğe
Şimdi farklı şehirlerdeyiz ama seni unuttum demek değil bu
Lakin hiç sevilmediğim bir kalbe delicesine bağlanmak
Sürekli sürekli seni düşünerek geceleri uykulardan çalmak
Benim seni sürekli olarak düşünmem benim aciz sonumdu
Duvarlarımda yeşeren çiçeklerin sahibi de sendin
Mutluluğumu ellerimden alan yine sendin
Gözlerimden akan yaşların sorumlusu yine sendin
Kalbimi sevdanın ateşine atan sadece sensin
Üzülmenin bile kendine has türleri olduğunu öğreten
Her yalnız bırakıldığımda beni susmaya iten
Sana yüzlerce şiir yazan birinden nefret eden
Sürekli seni düşünen birini galiye bile almayan sadece sensin
©hengame
H