Ressam: Siyonist.
Tuval: Gazze.
Konu: Soykırım.
Seyirci: İnsanlık.
Enkaz yığını evim, soğuk taşlar, kırık oyuncaklar, annemin kokusu sinmiş bir battaniye parçası. Az önce gülüşmelerle doluydu, kardeşimle saklambaç, babamdan masallar. Şimdi sessiz... bombaların sesi yok. İçimde kocaman bir hiçlik.
Gözlerim kan çanağı, uyuyamıyorum. Her kapı çalınışında, her karanlıkta o dehşetli anı yaşıyorum. Arkadaşlarımın cansız bedenleri, annemin feryatları, babamın çaresiz bakışları... Zihnime kazınmış.
Açım... Midem gurulduyor, içimde sevgiye, güvene, sıcak yuvaya açlık. Dünya neden sessiz? Çığlıklarımızı duymuyor mu? Biz çocuk değil miyiz? Oyun oynamaya, gülmeye, sevilmeye hakkımız yok mu?
Siyonistlerin acımasız yüzünü gördüm. Bebekleri, çocukları, yaşlıları can alırken. İnsanlık nerede? Vicdan nerede? Kanımız neden ucuz? Bu bir soykırım, ve bu acı bir sanat eseri mi? Biz insanlığın hafızasına resmedilmiş bir sanatmıyız? Bedenlerimiz tuval, saçlarımız fırça, kanımız boyamıydı?
Enkaz altında bedenlerimizle hayallerimiz, umutlarımız, geleceğimiz de kaldı. Belki kabus biter, yeniden güleriz. Ama o güne kadar bu sessiz çığlık içimde yankılanacak. Biz Gazzeli çocuklar, bu vahşetin canlı tanıklarıyız. Dünya, bu sessiz çığlığımızı asla unutmamalı.
©zeynra
Z