Azize beşikten mezara kadar bir bakıştı
Öncesine yabancı sonrasına ise kapalıydı
“İnsan” dedim Azize’ye
“Anaların karnında taşıdığı bir Tanrı’dır!”
Kundağa sarılınca melekler korosu
Büyüdükçe insanda toplanan n’isyan…
Yaşadıkça tevbeler ve yoldan çıkışlar toplamıdır!
İnsan, şeytandan fazla melekten eksik…
Aşk’tan yana ise nasibince bir nasipsizlik sofrasıdır!
Bir günahkarın yüzüne günahlarını vurarak ayrılmak da günahtır
Bir itibarı bir günaha bakarak harcamak da…
“Ben”in içindeki “benleri”, kendin sandığın başka bir “ben”le örterken
bir “ben” iyle batan insanı kaldıran da yine başka bir “ben” idir
İtibarımı hiçleştirmek yerine yoğursaydın
Sınandığım bir günahın tevbe taşı olsaydın
Benden alınıp sana verilmeyecekti.
Keşke sınanmadığın bir günahın Aziz/es/i olmasaydın!
Sonra anladım
Azize benden giderken yalnız değildi
Ben de onsuzlukta yapayalnız kalan değil!
Kalbimdeki acılar ise kalbi acıyan herkesin acısı…
Peki ya Azize?...
Sen Kaçımızı Birden Terk Ettin?
©shortcut
S