Sensiz gecen her saniye karanlığa oldum eş
Söyle çekilsin gökyüzünden güneş
Hayalinle avunmak kaldi ezelden ebede
Hapsettin beni yerin yedi kat altındaki mabede
Prangalar vurulur yoklugunda bileklerime
İsmini kazırım mahpusumun direklerine
Kuslar yeminlidir pencereme konmaya
Ziyaretime gelen olmaz sensizligi sormaya
Bedenim titremeye parmak uçlarından baslar
Gidişini andıkça yüreğimin her bir yeri ağlamaya baslar
Söyle çekilsin gökyüzünden güneş
yasiyorum zannetme
Bedenim şimdi çürümeye yüz tutmuş bir leş
©keremce
M