İnsanlar, kalp kırmaya o kadar alışmışki.
Onların adına utanmaktan yoruldum.
Susmayı tercih ettikçe dibe çektiler her seferinde.
Rabbime havale ettiğim insanların sayısı çoğaldıkça,
Onların adına kendi İnsanlığımdan utanır oldum.
Söylenecek sözlerimi yutkundum, unuttum dedim hep.
Her defasında daha fazla geldiler üzerime.
O yüzdendir insanlardan iyilik adına uzaklaştığım.
Veya bundandır böyle onlara yukarıdan acıyarak baktığım.
©secilcetin
S